Warszawa, sierpień 2009 roku

Z wielką, przyjemnością już po raz kolejny patronuję zmaganiom polonijnych sportowców. Odbywające się w Toruniu, XIV Światowe Letnie Igrzyska Polonijne swoją historią sięgają czasów II Rzeczypospolitej i rozegranych w sierpniu 1934 roku w Warszawie, z udziałem blisko 400 osób z 13 ośrodków polonijnych, pierwszych Igrzysk dla Polaków z Zagranicy i Wolnego Miasta Gdańska.
Tę jakże cenną inicjatywę służącą integracji rozproszonych po świecie rodaków i umacnianiu ich więzi z ojczyzną, przerwał wybuch II wojny światowej. Nie sprzyjała jej także sytuacja polityczna i komunistyczny system rządów, jaki nastał w naszym kraju po zakończeniu działań wojennych. I chociaż do przedwojennej tradycji powrócono w lipcu 1974 roku, inaugurując w Krakowie, po czterdziestu latach przerwy, II Polonijne Igrzyska Sportowe, nie było to jednak święto całego polonijnego sportu, bowiem nie mogli uczestniczyć w nim Polacy zza wschodniej granicy.
Dopiero historyczne przemiany, jakie dokonały się na początku lat dziewięćdziesiątych ubiegłego wieku w Europie Środkowo-Wschodniej umożliwiły zamieszkałej na terenach byłych republik radzieckich Polonii udział w Igrzyskach. Cieszę się, że ta piękna idea sportowej rywalizacji pozostaje nadal atrakcyjna i spotyka się z dużym zainteresowaniem ze strony polonijnej młodzieży. Igrzyska stanowią bowiem nie tylko znakomitą okazję do odwiedzenia Polski i poznania jej kultury, historii oraz narodowych tradycji. Służą one również nawiązywaniu serdecznych przyjaźni oraz sprzyjają pogłębianiu współpracy miedzy polonijnymi środowiskami ze Wschodu i Zachodu.
Obecny gospodarz Światowych Letnich Igrzysk Polonijnych to jedno z najstarszych i najpiękniejszych polskich miast, wpisane na Listę Światowego Dziedzictwa Kulturowego UNESCO, miejsce urodzin Mikołaja Kopernika i siedziba cenionego dla polskiej nauki centrum akademickiego, ważny ośrodek gospodarczy, kulturalny i turystyczny kraju. Będą więc mogli Państwo przeżyć nie tylko sportową przygodę, ale i doświadczyć niepowtarzalnej atmosfery Torunia, miasta pełnego zabytków i historycznych pamiątek, harmonijnie łączącego ślady burzliwej przeszłości ze współczesnymi osiągnięciami.
Pragnę przekazać słowa uznania władzom samorządowym Torunia i województwa kujawsko-pomorskiego, Stowarzyszeniu "Wspólnota Polska" oraz wszystkim instytucjom i osobom, które przyczyniły się do zorganizowania Igrzysk i zapewnienia przybyłym z całego świata uczestnikom jak najlepszych warunków do rywalizacji i wypoczynku.
Życzę każdemu z zawodników sukcesów i przeżycia wielu wspaniałych, sportowych emocji. Życzę, aby obecne Igrzyska dobrze zapisały się w Państwa pamięci i przyczyniły do zacieśnienia kontaktów między polonijnymi organizacjami oraz Polakami z kraju i z zagranicy.

Warszawa, sierpień 2009 roku

Poza granicami naszej Ojczyzny mieszka -jak się szacuje- blisko 20 milionów Polaków. Część z nich wyjechała w poszukiwaniu lepszego bytu, inni nigdy nie zmienili miejsca zamieszkania a mimo to znaleźli się poza Macierzą, a jeszcze innych do osiedlenia się na obczyźnie zmusiły wichry wojen i narodowych powstań. Polska w okresie międzywojennym podjęła próbę zjednoczenia Polaków z zagranicy i nawiązania kontaktów z diasporą. Zadania tego podjął się Senat RP.

Odrodzony w 1989 roku Senat RP, wybrany w pierwszych wolnych wyborach od czasów II wojny światowej, nawiązał do tradycji okresu międzywojennego i objął opieką Polonię i Polaków żyjących poza granicami. Jednym z ważnych kierunków działania Senatu na rzecz Polonii i Polaków za granicą jest wspieranie projektów integrujących i służących wychowaniu w duchu polskości młodego pokolenia Polaków mieszkających w różnych krajach na świecie. Znakomitą ku temu okazją są Letnie Igrzyska Polonijne, które tym razem - po raz XIV - odbędą się w Toruniu. Jestem pewien, że organizatorzy zrobią wszystko, by zawody sportowe przebiegły sprawnie, w duchu sportowej rywalizacji, a polonijni sportowcy będą się czuli w "grodzie" Kopernika jak u siebie w domu.

Jestem przekonany, że gospodarze imprezy stworzą serdeczną, rodzinną atmosferę, aby zwycięstwa lub porażki na sportowej arenie zapadły głęboko w pamięci naszym rodakom, tak samo jak wzruszenia związane z pobytem w kraju ich rodziców, dziadków lub pradziadków. Mam nadzieję, że zmagania sportowe i pobyt w Polsce jeszcze bardziej zwiążą ich z Macierzą. Organizując Igrzyska chcemy, aby Polacy na całym świecie wiedzieli i czuli, że Ojczyzna o nich nie zapomniała, że w Polsce mają oparcie, że mogą być z niej dumni.

Oczekuję, że Polonijne Igrzyska dadzą poczucie wspólnoty, umocnią tożsamość narodową, a także staną się okazją do spotkań i rozmów. Chciałbym życzyć wszystkim uczestnikom Igrzysk, by po powrocie do swoich domów, pamiętali, że jesteśmy jedną wielką rodziną, by się jednoczyli i wzajemnie wspierali. Życząc wszystkim zawodnikom samych zwycięstw, chciałbym przypomnieć słowa barona Pierre de Coubertina, "ojca" nowożytnych olimpiad, który 101 lat temu w Londynie powiedział: "w życiu ważny jest nie triumf, lecz walka; istotną rzeczą jest nie zwyciężać, lecz umieć toczyć rycerski bój".

Pamiętajcie o tym nie tylko w czasie Igrzysk Polonijnych w Toruniu, ale również w codziennym życiu.

Warszawa, 14 maja 2009 r.

Mens sana in corpore sano - "W zdrowym ciele zdrowy duch" -  ta stara łacińska maksyma o greckich korzeniach przekonuje nas, że już twórcy fundamentów naszej kultury, starożytni Grecy i Rzymianie, dostrzegali istotną rolę, jaką w wychowaniu młodzieży, kształtowaniu charakteru, wreszcie w samej edukacji, odgrywa sport i wysiłek fizyczny. Najwięksi greccy filozofowie - Sokrates, Platon, Arystoteles uprawiali w gimnazjonach i palestrach sport, który uznawali za nieodzowną część życia wolnego, wykształconego człowieka, będącego przeciwieństwem nieogolonego, noszącego spodnie i zaniedbującego tak umysł, jak i ciało barbarzyńcy.
Nie chcemy by uważano nas za barbarzyńców, zatem i my upatrujemy w sporcie istotny element naszego społecznego życia, nieodzowny w procesie wychowawczym, również jako czynnik kształtujący tożsamość narodową i postawy patriotyczne. Od najdawniejszych czasów, dzięki wpisanemu w zmagania sportowe współzawodnictwu, wszelkie  igrzyska pełniły rolę substytutu zbrojnej konfrontacji, kanalizując i cywilizując w ten sposób przypisaną człowieczeństwu skłonność do rywalizacji, ale i przemocy. Wiemy, że dzięki cyklicznym igrzyskom w Olimpii, Grecy, rozbici na dziesiątki rywalizujących i nierzadko wrogich organizmów państwowych, czuli się jednym narodem. Wspólna wiara, język, kultura, ale także rozgrywane co cztery lata zawody sportowe, tworzyły poczucie narodowej wspólnoty.
Podobną rolę pełnią nasze, polonijne igrzyska. Ich ideą jest umacnianie narodowej tożsamości, przybyłych ze wszystkich stron świata uczestników. Przybywający licznie zawodnicy oraz towarzyszące im rodziny, tworzą wspólnotę, której więzy utrzymują się długo po zakończeniu sportowych zmagań. Powstaje również więź między polonijnymi sportowcami a goszczącymi ich miastami, więź, która przekłada się na poczucie jedności pomiędzy Polonią, a daleką często ojczyzną. Sport to jednak nie tylko sprawy poważne i zasadnicze, to także w niemałym stopniu rozrywka, zabawa, radość ze zwycięstwa, udziału w rywalizacji, z poznania nowych ludzi.
Życzę Państwu - wszystkim uczestnikom i gościom toruńskich igrzysk - wspaniałych wrażeń, euforii zwycięstwa, radości z uczestnictwa we wspaniałym polonijnym święcie i satysfakcji z pobytu w jednym z najpiękniejszych i jakże gościnnych polskich miast - Toruniu.